De mislukte crossloop

Afgelopen zaterdag had Sarah haar eerste crossloop van AV’23 in het Diemerbos. De hele week was ze er al mee bezig. Ze wou een medaille halen en het liefst ook een beker. De hele week werd in de kamer al geoefend met heen en weer rennen en zaterdag zou het dan gebeuren. Het had de hele week toch best geregend en op de fiets was het Diemerbos voor pappa toch een stuk verder dan gedacht. Met veel gehaast waren we net op tijd, wat was het ver. Wat een modder overal en wat een chaos. We willen gewoon een rugnummer om te kunnen starten. Net op tijd vonden we de juiste persoon om te mogen starten. Van de zenuwen moest Sarah nog plassen en ze moest bijna huilen van alle opwinding. Pappa was ook een beetje zenuwachtig want er werd gezegd dat ze meteen moest aansluiten. Toch maar even gauw plassen in het riet, pappa tilt Sarah wel op. Gelukkig dat was eruit en nu starten. Sarah stond gespannen klappertandend aan de start, pappa aan het filmen. Haar eerste cross. Nog duidelijk gezegd dat ze niet te snel moest starten, want 1000 meter is toch best een eind zo door deze modderpoel . Voor aanvang nog aanwijzingen van de organisatie dat als je je schoen verliest vooral door te lopen. Pappa was al een beetje geïrriteerd dat de organisatie ons in deze troep liet staan. PANG, de start was gevallen en pappa volgde de verrichtingen van Sarah. Redelijk achterin liep ze voorzichtig over het betere gedeelte van het terrein. Op 300 meter ging het mis, ze valt maar staat toch op. Dan slaat het noodlot toe, Sarah wil om anderen niet in de weg te hebben door de modder. Ze komt vast te zitten als een jeep tijdens een safari. Geen beweging meer in te krijgen. Ze huilt zie ik door de camera. Pappa vindt dat heel zielig om te zien dat ze door de organisatie letterlijk uit de modder getrokken moet worden. Pappa haalt haar voorzichtig op aangezien alles hier uit modder bestaat. Verdrietig neem ik die kleine meid mee. Tijd voor een grote chocoladetaart. Dat maakt gelukkig veel goed