Ondanks de spit van pappa gingen we toch met zijn vieren naar Barcelona. Met vier, want Eva en Hesse bleven bleven bij Oma Gonda achter. De meisjes wisten van niks en waren dus zeer verrast dat ze zomaar naar Barcelona gingen. Op het vliegveld namen we Linde in de maling dat we al in Spanje waren. “Niet?!” riep ze …. “de mensen zijn toch niet donker hier?”… Één April!! Zeiden we toen.
Het vliegen vonden Sarah en Linde heel spannend. Sarah vond de landing net een kermisattractie. Ze begrepen niets van de andere taal. Hoe dat nou toch kon? Met de taxi naar het hotel, de meisjes hielden het goed vol ondanks het tijdstip. De volgende dag gingen we op Gaudi-tour. Sargrada Familia, park quell, en nog meer van dat al. Sarah en Linde vonden het prachtig, vooral omdat ze overal cola mochten en als het meezat ook nog een ijsje. Ze vonden het bijna verdacht dat er zoveel mocht.
“gaan we weer met de centimeter?” vroeg Linde de volgende dag. Nee we gaan niet met de metro. Linde heeft vaker van die leuke woordverdraaiingen. We gingen naar L’aquarium en daarna naar het strand van Barca. De kinderen kregen beiden een tientje om zelf te besteden. Sarah was gauw klaar, want die wou een beer van bijna 30 euro. Hmmm, dat ging niet helemaal goed met haar tientje. Maar ok, met pappa in een goede bui was die toch binnen. Linde ging er goed mee om en kocht iedere keer iets goedkoops en gaf ook nog een zwerfster wat. Heel lief van haar.
Het bad had bubbels en dat vonden de meiden ook geweldig. Het zeep stroomde rijkelijk over de rand. Ze deden alsof ze ijsberen waren. Ook in de catedraal een kaarsje laten branden vonden ze erg interessant. Opeens heel veel vragen over waarom Jezus toch aan het kruis genageld zat. En wij daar maar zo min mogelijk aandacht aan geven…het bleef hangen. Jezus ook trouwens.